"چطوری؟خوبی؟" سوالی که هیچوقت به درستی نمیتوانم به آن پاسخ بدهم. چرا باید خوب باشم؟ چرا باید بد باشم؟ اصلا مگر بایدی در کار است؟ حتما باید یکی از این دو باشم؟ نمیشود نباشم؟ نه که وجود نداشته باشم؛

من می دانم،فقط من

که چقدر می سوزد،اين دل

که در آن نه يقينی است نه قانونی

نه ترانه ای نه انديشه ای

فقط من،آری فقط من

و هيچکدام را نمی توانم بگويم

زيرا که احساس مثل آسمان است-

ديده می شود اما چيزی برای ديدن در آن نيست...

#King_RaFe

عزیزِ روز های بی قرارَم؛آمدنت را موکول کن به بعد؛نکند که حسادت کنیبه این ها که کنار هم اگر نباشند،بخیر نمیشود شبشان؛که باید بعدِ چشم بازکردنِ هر صبح،برای هم بنویسند "صبحت بخیر عزیزِ جانم"تا صبحانه از

آدم های هم فرکانس، همدیگر را پیدا میکنند!
حتی از فاصله های دور از انتهای افقهای دور و نزدیک؛
انگار اینها باید در یک مدار باشند! یکروزی، یکجایی باهم برخورد میکنند؛ آنوقت میشوند همدم، میشوند دوست، میشوند رفیق...
اصلا میشوند هم شکل!!!
حرفهایشان میشود آرامش، خندههایشان، کلامشان مینشیند روی طاقچهی دلِ هم!
نباشند دلتنگ هم میشوند!
مدام همدیگر را مرور میکنند و از هم خاطره میسازند!
یادمان باشد حضور هیچکس در زندگی اتفاقی نیست...

ما آدمها توی اسفند بیشتر از هر وقت دیگری خستهایم اما نمیدانم چرا به جای اینکه نفسی تازه کنیم، سرعتمان را بیشتر و بیشتر میکنیم تا هر طور شده مثل قهرمان دوی ماراتن، از خط پایان این ماه عجیب و غریب بگ